Mensen staan gebaren te maken -afremmen ! Een zielige 4X4 ligt op z’n kant in het midden van de weg dat met tuinmuurtjes omzoomd is, een TEC-bus staat even verder geparkeerd. Het is niet moeilijk te raden wat er hier gebeurt is. Omstaanders met veiligheidsvestjes aan staan ofwel hulp te bieden aan de inzittenden van de 4X4 ofwel het verkeer te regelen.

Inderdaad. Te regelen.

Er staat een man in jeansbroek, trui en veiligheidsvestje die ons door middel van gebaren vriendelijk aanmaant eventjes halt te houden en het tegenoverliggende verkeer door te laten. Na een korte poos worden die tot stoppen gebracht door iemand anders en loopt de eerste persoon door naar het wrak om ons erdoor te laten en langs de (toch wel) nauwe doorgang tussen wrak en muurtje te loodsen. Iedereen is geduldig. Iedereen is vriendelijk. Geen getoeter, geen geknipper met de lichten. En ook geen blauwe zwaailichten, tot grote verbazing van mijn halve trouwboek.

Eenmaal op onze bestemming aangekomen (wij zijn niet blijven helpen omdat er al genoeg mensen bezig waren en na een bepaald aantal loopt de rest toch in de weg) legt mijn moeder uit dat het inderdaad normaal is dat in deze streek mensen inspringen in geval van nood. “Het is vrijdagavond,” zegt ze, “en dan is de politiepost in Tellin gesloten. De dichtsbijzijnde agent is dan in Rochefort… als je hem te pakken kunt krijgen aan de telefoon natuurlijk.” Het heeft haar ooit 3 dagen gekost om de politie te verwittigen omtrent een gevonden hond. Normaal in deze streek, glimlacht ze zuur. En geen ambulance ? Het dichtsbijzijnde ziekenhuis is een half uur rijden voor gewoon verkeer, een ambulance zal dus pas ten vroegste over een kwartier op de plaats van het ongeval kunnen arriveren. Als die al niet elders nodig was. Dat enige officiële hulp niet snel ter plaatse kan komen vindt men hier normaal.

En even normaal is dat de burgers hier zich zonder morren en gezwind aan hun burgerplichten wijden, hun gevoel voor burgerzin aangescherpt door het gemis aan hulpdiensten en officiële instanties. Hier komt geen ambulance binnen de 5 minuten, hier spreken ze van kwartieren. Men helpt elkaar wanneer nodig. Iemand de arm afgerukt door een landbouwmachine ? De buren springen bij. Ongeval op de weg ? Andere bestuurders parkeren vlakbij en komen helpen terwijl bewoners van de dichtsbijzijnde huizen toesnellen. Inbraak ? Je wordt getroost terwijl men wacht op de politie, of op inbrekers gaat jagen. En dat laatste werkwoord mag u letterlijk nemen. Iedereen weet: de volgende keer zou jij het slachtoffer kunnen zijn. Dat is de grondslag van burgerzin: altruïsme geïnspireerd door een gezonde dosis egoïsme. En het helpt dat we hier te maken hebben met kleine gemeenschappen die soms geïsoleerd raken door de natuurelementen (iedereen hier zat bijvoorbeeld vorige Kerstmis ingesneeuwd) waardoor ze wel op elkaar moeten terug kunnen vallen en waar de meeste mensen elkaar toch kennen.

Maar toch… hier zou het hele land een voorbeeld aan moeten nemen. In de rest van België is het een gejacht en gejaag, waarbij de minste geringste vertraging op de weg kan rekenen op scheldkannonades en zelfs verkeersagressie. Schrijfster dezes had in oktober een verkeersongeval. Ik lag op straat te bloeden en pijn te lijden en een vrachtwagen wou mordicus tòch langsrijden, wou niet wachten tot de ambulance mij had weggehaald. Ik herinner mij nog steeds met afschuw dat ik hulpeloos op de grond lag terwijl die gigantische wielen op amper enkele centimeters van mij langsdraaiden, terwijl omstaanders de chauffeur smeekten om nog even te wachten. Ik moet wel zeggen dat alle andere chauffeurs, zelfs die van een Lijnbus, rustig bleven wachten, en dat verschillende mensen onbaatzuchtig hulp hebben geboden. Ik schaam me nog altijd verschrikkelijk dat ik op die lieve mevrouw haar jas heb gebloed, die ze zo vriendelijk om mij heen had geslagen om mij warmte te bieden.

Mijn ongeval was veroorzaakt door het ongeduld van een autobestuurder aan een plaatselijk stoplicht dat er wegens werken aan een spoorwegbrug stond. Dat stoplicht was geplaatst nadat enkele dagen voor mijn ongeval er een vechtpartij was tussen een andere autobestuurder en 2 vrachtwagenbestuurders aan diezelfde werken. De vrachtwagen had moeite om onder de spoorwegbrug en langs die werken te manoevreren en de autobestuurder had blijkbaar een probleem met eventjes te wachten. Hij sprong uit de auto om van zijnen tak te maken, waarop de truckschauffeur èn zijn even breedgeschouderde bijrijder ook uitstapten. Ik vraag mij af of deze autobestuurder zijn veiligheidsvestje zou hebben aangetrokken om hulp te bieden als het een ongeval was geweest in plaats van een truck die moeilijk doorgang had ? Of zou hij doorrijden, zijn geweten gesust door de wetenschap dat de politie toch snel ter plaatse zal zijn ?

Soms loont het de moeite om te kijken naar je medemens en je af te vragen: ga ik diens hulp ooit nodig hebben ? Ook dat is de basis van burgerzin. Vooral als er niets anders is.

Goeie genade.

Ik zie het al voor me, de 4 punten die Van Besien zo belangrijk acht:

1. “Maatregelen om de speculatie in de financiële sector aan banden te leggen”: Groen! zal eindelijk haar ware ideologische wortels eer aandoen en bewijzen waarom ze ook wel meloenen worden genoemd (groen van buiten, rood van binnen). Ze willen de banken en andere financiële instellingen kraken en de enorme omzet uit die sector aanwenden voor “nuttiger doelen” (zie punt 4). Ze zeggen echter niet hardop dat die financiële instellingen een zeer belangrijke pijler van ons huidig economisch stelsel zijn geworden en dat de vernietiging ervan (wat door hun beteugelingsijver voorzeker het geval zal zijn) als gevolg heeft dat het dit stelsel zoniet zwaar zal beschadigen dan wel ten val brengen. Weg kapitalisme ! Gejuich ende trompetgeschal bij alles wat zich rood noemt ! Armoede Voor Iedereen Gelijk !
   Ik moet hier wel de kanttekening plaatsen dat het gedrag van de speculanten en de financiële instellingen wel degelijk enige regulering behoeft, om te voorkomen bijvoorbeeld dat speculanten hele landen in het bankroet gaan dwingen of quasi jaarlijks een wereldwijde economische crisis veroorzaken in hun geldhonger. Maar de sector gaan “afromen” zoals de Groenen zouden willen zal alleen maar tot gevolg hebben dat de speculanten andere manieren gaan vinden om hun centen te verdienen. Enne… het zou me niet verbazen dat deze speculanten het kleine onbeduidende Belgiekske van de aardbodem durven te speculeren als ge aan hun centen gaat komen. Komt niet bij ons bleiten, beste Wouter, wanneer de grimmige werkelijkheid van de financiële markt uw dromen zal verpletteren.
2. “Een verschuiving van belasting op arbeid naar belasting op milieuvervuiling”: meent ge dat werkelijk ? Zult ge hogere belastingen durven innen op alle producten van energiewinning ? Want geef toe… het grootste deel van onze energiewinning is de facto milieurvervuilend. Ik zie de komende winter bejaarden en kansarmen van de kou omkomen omdat ze hun elektriciteits- en/of gasrekening niet kunnen betalen. Ik zie een stijging van woningbranden omdat mensen gaan proberen stiekem en illegaal alles op te stoken wat ze maar kunnen. Ik zie tevens een toename van sluikstorten omdat gezinnen de stijgende vuilniszakkosten niet meer aankunnen.
   Een ander gevolg is dat alle industrie wordt weggepest. Wie zeer hoge energieprijzen moet betalen zal zich wel twee keer bedenken vooraleer in België een bedrijf uit te baten of op te zetten. Zeker in België dat nu voornamelijk een transitland aan het worden is – en het vrachtverkeer zal hier vrolijk NIET tanken, die gaan liever minder duur volgooien bij de 4 buurlanden… En iets wat de gewone mens niet beseft… we zullen minder belasting hebben op onze arbeid, prima, maar meer belasting op ALLES wat we aankopen: de levensnoodzakelijke voedingsmiddelen die met duurdere energieprijzen om ze te produceren en te transporteren automatisch duurder zullen worden. België zal op deze manier langzamerhand een derde-wereldland worden. Want wij kunnen niet elks een eigen lapje landbouwgrond bewerken om eigen voeding te telen. Wat momenteel geen woon-, industrie- of landbouwgrond is is natuurgebied en dus sacrosanct. En U weet ondertussen ook al wat biobrandstoffenteelt opslorpt aan landbouwgrond…
3.  ”Een keuze voor hernieuwbare energie “: wat heeft dit met Financiën te maken ? Ah ja, de subsidies op zonnepanelen en windmolens… Zonnepanelen verhogen het gevaar voor de brandweerlui bij woningbranden, windmolens blijken een slechte invloed te hebben op de plaatselijke faune en flora, maar blijkbaar ook op de gezondheid van omwonende mensen. En hun opbrengst is bijlange na niet hoog en stabiel genoeg om het volplanten van het land ervan te rechtvaardigen. We blijven energiecentrales nodig hebben om de constante vraag naar energie aan te kunnen, de hernieuwbare bronnen zijn helaas slechts voldoende om piekvragen op te vangen – ware het niet dat de piekvragen niet altijd samenvallen met overvloedige zonneschijn en/of voldoende windkracht. En laat ons zwijgen over energie uit getijdenkracht of stromend water. Daar is ons land gewoon niet goed voor voorzien.
4. “Bestrijding van de armoede”: dat zal inderdaad Woutertjes Partij’s topprioriteit worden, alleen al door de 3 eerste punten. Maar natuurlijk zullen sommige beesten gelijker zijn dan anderen, en zal de hardwerkende autochtone medeburger mogen opdraaien voor de enthousiaste uitgave van hun zuurverdiende geld door de Groene partij. Die blijkbaar zo’n medelijden heeft met de minder bedeelde medemens dat iedereen maar minder bedeeld moet worden. Ziedaar weer het Rode Ideaal… Iedereen Even Arm. Wie meer durft te verdienen zal het moeten afgeven om de Mensenrechten van de kansarmeren te waarborgen.
   Maar niemand die het heeft over de Mensenrechten van hen die succesvol zijn in het verdienen van hun boterham. Ik hou het liever bij deze leuze: Iedereen Eerlijk Verdienen.

Een idealistische Groene als Minister van Financiën aanstellen is mijns inziens zo ongeveer gelijk aan het loslaten van een lammetje in een kuil met uitgehongerde wolven. Om te beginnen zal deze paragoon van onschuld het financiële rampgebied van Paars moeten saneren. Het is dat of er zand over strooien, met het risisco dat vervuild grondwater na korte tijd de situatie toch weer acuut zal maken. Dan blijft er van uw mooie idealen niet veel meer over dan puinruimen. En waar gaat ge dat puin dan storten ? In de kast van uw opvolger ?

Bovendien, en hier gaan we naar de kern van mijn verbaasde reactie op het nieuwsbericht: een partijtje dat amper 5 op de 150 zetels heeft en hardop/zo publiek mogelijk droomt van een ministerportefeuille. Ge moet maar durven.

In het Antieke Griekenland (niet te verwarren met het huidige financiële Fukushima dat er de geografische erfgenaam van is) wist men het al: overmatige overmoed, grootheidswaanzin, werd door de Goden niet als amusant beschouwd maar door hen wel zeer snel tot een bron van vermaak gemaakt: de vermetele sterveling werd in het verderf gestort met zo creatief mogelijk uitgewerkte doem en rampspoed. Men moge hopen dat dit een zeker partijtje met 5 zetels op de 150 op tijd moge overkomen vooraleer hun droom – en ons dagelijks leven- verwordt tot een nachtmerrie.

Het is niet moeilijk om het probleem te zien: Albert De Tweede Van Die Naam moet de boedel bijeen zien te houden – zowel de boedel van zijn dynastie als de boedel van zijn koninkrijk. En telkens weer stuit hij op problemen, al dan niet veroorzaakt door tegendraadse kinderen. En telkens weer kan hij alleen maar raad geven, discreet bijsturen, en vooral onpartijdig lijken.

Want een mens is altijd partijdig. Daarom is een constitutionele monarch zoals Albert II gekluisterd aan bepaalde passages in de Grondwet die hem beletten om direct tussenbeide te komen en zijn eigen visie aan alle betrokken partijen op te leggen. Op die manier poogden de oorspronkelijke opstellers van die Grondwet ons land te vrijwaren van het despotisme dat we uit de Middeleeuwen kennen, waarbij een koning zijn volk aan diens grillen en wanen onderwierp. En toch heeft onze monarch achterpoortjes, toch kan hij het politieke proces wel degelijk een bepaalde kant uitsturen. En dan moeten we vooral bij de belangen van de monarch gaan kijken. Het is duidelijk dat de man moet proberen om zijn inkomen en dat van zijn familie in stand te houden. Het is daarom ook duidelijk dat hij bepaalde politieke processen in zijn land om die redenen liever niet ziet plaatsvinden. Maar volgens de Grondwet mag hij niet actief tussenbeide komen, hoogstens een predikend vingertje opheffen tijdens een toespraak die vooraf door de Eerste Minister goedgekeurd dient te worden. De toespraak op 20 juli 2011 is dan ook verbazingwekkend wegens de -letterlijk- gebalde vuist. Het beeld is duidelijk… De man kan niet meer, hij heeft er genoeg van: waarom kunnen die domme politici maar niet inzien dat alleen toegevingen dit land bijeenhouden ?

Van oudsher, sinds de oprichting van dit land in 1830, hebben de Franstaligen de leiding gehad. Tijdens de eerste eeuw van het Koninkrijk der Belgen was het Frans de voertaal van alle kringen van belang in dit land: het Hof, het Gerecht, het Hoger Onderwijs, de Kerk, zelfs de Industrie en de Administratie. Waarom een bende boerkes toch zo heftig protesteerde om hun wartaal erkend te zien als evenwaardig aan het Frans (en dus als nationale landstaal) was en (is nog steeds) in heel wat hoge kringen in België een raadsel. Waarom deze boerkes af wilden van het welwillende centrale bestuur uit Bruxelles heeft hen ook al menigmaal de wenkbrouwen doen fronsen. Men gaf hen dan maar enkele morzelkes om hen de mond te snoeren: Nederlands als officiële taal naast Frans (en Duits !!!), Nederlandstalig hoger onderwijs, een eigen gewest/gemeenschapsregering die mocht beslissen over onderwijs enzo… Maar in ruil daarvoor moesten de boerkes natuurlijk wel begrijpen dat ze dankbaar mochten zijn dat het gebeurde, en door hun inschikkelijkheid te tonen voor deze largesse deze dankbaarheid om te zetten in duidelijke politieke daden. Met name: mee helpen bouwen aan het status quo. Geen eisen, wel toegevingen.

Dat we nu anno 2010-2011 meer dan ooit een duidelijk bewijs hebben dat de landsdelen met Nederlandstaligen en met Franstaligen elks een totaal andere visie op economisch en maatschappelijk beleid hebben is een koude douche voor hen die het anders wensten. Het status quo werd trouwens doorbroken: een Vlaamse politicus durfde “non” te zeggen tegen Franstalige eisen. Hoe men ook probeerde dit sujet te demoniseren, hij bleef halstarrig zich aan een verkiezingsbelofte houden. Echt, je moet maar durven, zoiets ondenkbaars !

En de koning moest lijdzaam toezien hoe dit beginselvaste parvenu de meeste stemmen haalde in het Nederlandstalig gebied en daarmee zich een machtspositie verwierf waardoor hij het status quo kon verstoren. Zijne majesteitelijkheid heeft hier een zware dobber aan, maar heeft bondgenoten gevonden om hem bij te staan in deze moeilijke tijden: het status quo gloort nog aan de horizon ! En welke interessante evolutie hebben wij wel niet zien gebeuren om deze situatie mogelijk te maken ?

2 feiten:

• Een eeuw geleden zou het ondenkbaar hebben geleken dat de Koning Der Belgen voor zijn voortbestaan en dat van zijn dynastie afhankelijk zou zijn van… Socialisten.
• Een halve eeuw geleden waren het de Vlamingen die de dynastie gered hebben door bij de volksraadpleging een meerderheid te vormen ten voordele van Leopold III.

Nu is het andersom… Het zijn de Socialisten die godbetert de troon overeind houden, het zijn de Vlamingen die een voortbestaan van de status quo niet zien zitten. Maar dit vergt een diepere analyse… het is zo gemakkelijk gezegd, maar minder gemakkelijk uiteengezet ! Zoals met alles in dit kronkelland ligt de waarheid helemaal niet zwart-wit vastgelegd, noch in het midden. Er zijn talloze factoren en belangen in vermengd en op het eerste zicht onwaarschijnlijke invloeden doen zich gelden. Laat ons eens een paar ervan bekijken:

• De Franstalige Socialisten leven heden ten dage volgens een logica die uit te leggen valt als: de Staat betaald om iedereen te helpen, het geld daarvoor moet gehaald worden bij hen die het kunnen betalen. Dit vormt in een notendop de logica dat zij die werken en geld verdienen moeten opdraaien voor het onderhoud en de kosten van zij die niet werken. De Socialisten noemen dit “solidariteit” en menen dat dit systeel mordicus moet beschermd en instandgehouden worden. Enkele Nederlandstalige partijen verschillen met hen van mening: men kan inderdaad tijdens zijn/haar actieve leven (de beroepsjaren) tegenslag ondervinden en tijdelijk niet in het eigen onderhoud (en dat van de familie) kunnen voorzien. Dat daarvoor een opvangnet wordt instandgehouden, trouwens door bijdragen van hen die werken, is logisch en menselijk. Maar de menselijkheid stopt bij hen die besluiten dat gaan werken niet de moeite is en liever bljiven ontvangen zonder er moeite voor te moeten doen. Op den duur ontstaat er een klasse van beroepswerkelozen die parasiteert op de rest van de samenleving, immers: het geld en de middelen dat zij opsoupeert gaat ten kosten van het geld en de middelen bestemd voor hen die het ècht nodig hebben: zieken, gehandicapten, gepensioneerden… De taart is maar zó groot, maar als er meer gegadigden zijn moet het in meer stukken verdeeld worden. Het nieuwe proletariaat is niet meer de “bezitsloze klasse” maar de “werkloze klasse”. De vraag blijft echter of deze zich als onderdrukt moet beschouwen aangezien ze volledig wordt onderhouden door de andere klasses. Wat is het tegendeel van “onderdrukt zijn” ? En hoe noemen we hen die verplicht worden om anderen te ondersteunen ?
• De Vlamingen zijn vroeger koningsgezind geweest: deze bevolking was van oorsprong grotendeels Katholiek opgevoed en bij deze opvoeding hoorde een haast religieuze eerbied voor Vorst en Dynastie. Een flink stuk van de laatste 2 generaties Vlamingen echter heeft zich losgemaakt van de Kerk (mede onder invloed van links-voelende ’68-ers die actief het onderwijs en de pers in handen wilden hebben om hun ideeëngoed aan de jeugd en de rest van de bevolking over te brengen) en beleeft die eerbied niet meer. Gek genoeg wordt hiermee de huidige Linkse strategie om het koningshuis in stand te houden ondermijnd.
• Tijdens de eerste helft van het bestaan van dit land lag de financiële en materiële rijkdom in het Franstalige gedeelte, terwijl tegenwoordig de grootste economische slagkracht bij de Vlamingen ligt. Dit is een generalisatie maar dient om mijn betoog te illustreren. Veel Franstaligen klagen dat de Vlamingen op hen neerkijken en het is de plicht van het Nederlandstalige gedeelte om de minder economisch-succesvolle landsgedeeltes mee te ondersteunen. Vlamingen hebben echter een geheugen: zo’n geldstroom heeft nooit plaatsgevonden toen Wallonië nog de drijfveer van onze nationale economie vormde. Of toch zeker niet in die mate die we vandaag de dag zien gebeuren. Bovendien, kan de Vlaamse kant argumenteren, hadden we veel minder werkelozen en gingen veel Vlamingen naar Wallonië (of Frankrijk) om daar te gaan werken. Een interessant socio-economisch feitje dat helaas geen tegenhanger in de huidige tijd kent.
• Iedereen die het over Vlaamse onafhankelijkheid durft te hebben wordt onmiddelijk rond de oren geslagen met “Joegoslavische burgeroorlog”. Niemand verwijst naar Tsjecho-Slowakije. Toch is er in beide gevallen een opdeling van een natie in kleinere naties voorgevallen. Maar in de ene met een burgeroorlog, in de andere vreedzaam. Niemand praat trouwens over Zuid-Soedan dat vorige week onafhankelijk is geworden. Waarom niet ? Oh ja, men zit nog te wachten op de -volgens velen onvermijdelijke- burgeroorlog. Er zal alleen een burgeroorlog zijn als een van de betrokken volkeren de wapens opneemt, of besluit om leden van een ander volk op hun grondgebied te verwijderen. Maar dat is een logica die men niet wilt zien. Een andere logica dat men aanhaalt is dat 1 van de opgesplitste nieuwe naties vast en zeker zal verarmen. Het is waar dat het in Slowakije slechter gaat dan in Tsjechië, en dat was vóór de opdeling al zo dus Wallonië zit wat dat betreft met een visademke te wachten. Maar Slowakije is niet failliet gegaan. En andere “kleine” naties in Europa en de rest van de wereld boeren ook niet slecht. Waarom wij in de wereld zwaarder zouden wegen met 10 miljoen inwoners dan met 6 miljoen bljift mij een raadsel. Hoeveel inwoners heeft Zwtserland ? Of Monaco ?

Maar uiteindelijk draait onze politieke crisis rond 1 belangrijk twistpunt: financiële verantwoordelijkheid. De Vlamingen willen de tering naar de nering kunnen zetten (ook als dit inhoudt dat wij het financieel wat moeilijker zullen hebben), willen dat de overheden zorgvuldiger omspringen met inkomsten en uitgaven en daartoe ook de macht moeten kunnen hebben op regionaal niveau. Maar de Walen zien dat anders: zij zien de plicht van de gemeenschappen/gewesten om de federale staat financieel te ondersteunen, en daarbij mogen vooral hun eigen gemeenschap en gewest niet armer worden. Vlamingen zien de “solidariteit” niet zitten, Walen hebben een afkeer voor “verantwoordelijkheid”. Zolang de (momenteel) grootste Vlaamse partij blijft weigeren om van hun standpunten (en in hun ogen hun verantwoordelijkheid) af te zien zal deze politieke crisis voortduren. Maar je kunt het ook anders zien: zolang de Franstalige partijen weigeren in te zien dat hun huidige socio-ecomisch beleid nefast is voor onze nationale economie zal deze politieke crisis voortduren. Het is wachten op de partij die toegeeft, exact wat de koning in zijn toespraak vandaag eiste. Het is echter nog de vraag of hij tevreden zal zijn met het resultaat… want als de Franstaligen toegeven loopt het status quo weer -en meer- gevaar. Het moge duidelijk wezen aan welke kant de majesteitelijke voorkeur ligt. Het is een publiek geheim dat hij een regering met daarin een Vlaams-Nationalistische partij als des duivels beschouwt en liever niet ziet gebeuren. Dat hij daarmee een niet onaanzienlijk deel van de Nederlandstalige bevolking schoffeert zal hem echter een zorg wezen. Het is een even publiek geheim dat de NVA republikeins is en het koningshuis liever afgeschaft ziet.

De koning, zielige oude man, ziet dus vooral zijn dynastie roemloos verdwijnen in de gapende muil van de geschiedenis. Maar wat geeft hem, geboren in zijn functie, het recht om met door emotie bevende stem en met gebalde vuist de door ons verkozen politici de les te lezen over de juiste manier om dit land te besturen ?

Het probleem met de Sha’ria is dat het geen “wetboek” is zoals wij die hier in Europa kennen. Het omvat wel regels die allerlei zaken moeten regelen, zoals erfenissen, goed gedrag, financiële transacties en dergelijke. Maar het is geen klare en duidelijke verzameling van wetten en vaststaande strafbepalingen: de rechters die volgens de Sha’ria recht spreken zijn eigenlijk vrij om hun eigen interpretatie aan de feiten en de bepaling van de strafmaat te geven. Schopt zo’n “jongere” rel en is hij goedgebekt genoeg of goedgeboren genoeg, dan kan hij zich eruit praten en/of kopen. Dat laatste doet ons Westerlingen met een huivering terugdenken aan Middeleeuwse praktijken toen zij die macht en geld hadden eigenlijk quasi-onbeperkt hun gang konden gaan. Ons wetsstelsel verbiedt dus zulke zaken omdat het intrinsiek onrechtvaardig is. Maar de Sha’ria juist niet.  Heeft een Moslim iets gedaan wat schade toebracht aan een niet-Moslim, dan gaat hij sowieso al vrijuit. Was de benadeelde een Moslim dan kan de Moslim-dader rekenen op de mogelijkheid om zich uit te kopen. Maar als deze arm is, dan heeft hij een probleempje natuurlijk. En dan zwijg ik over de niet-Moslim dader en wat deze mag verwachten…

Voer de Sha’ria in in een land naast de eigen rechtspraak en je zult snel genoeg conflicten tegenkomen… want als bij een misdaad zowel een Moslim als een niet-Moslim betrokken zijn, op wie zal de Sha’ria dan betrekking hebben ? Op beiden ? Maar dat kan toch niet ? De Sha’ria zou toch alleen van toepassing op Moslims zijn ? En wanneer je ze toepast op niet-Moslims moet je er maar genoegen mee nemen dat deze niet-Moslims eigenlijk niet dezelfde rechten hebben als de Moslims. Aangezien onze Europese wetten zulke discriminatie verbieden vormt de invoering van de Sha’ria alleen al daarom een ernstig probleem. Maar er is meer aan de hand.

Het klopt dat de Moslims onze wetten niet respecteren. Zij kunnen en mogen het niet van hun godsdienst die stelt dat er geen andere wet is dan de Goddelijke en dat alle door mensen gemaakte wetten niet alleen daaraan ondergeschikt zijn, maar zelfs -als het erop aan komt- van geen kracht. Ons strafrecht heeft in hun ogen totaal geen macht over hen en alle straffen die zij als gevolg van onze wetten moeten ondergaan zijn wat hen betreft eigenlijk niet meer dan een potje “Moslim-pesten”. En dat mag niet van de Sha’ria. Bovendien zijn onze straffen veel te zacht en te vriendelijk. Wij hakken geen handen meer af bij diefstal, maar sturen de dader naar het huis van het slachtoffer om wat in de tuin te gaan werken. Wij hangen verkrachters niet op, maar geven hen een tijdje vriendelijk onderdak in Hotel Staat met gratis geneeskundige behandeling. Deze houding, die voortkomt uit de humanitaire traditie om misdadigers niet meer te beschouwen als zijnde onverbeterlijke slechteriken en om hen genoeg kansen en bijsturing te gunnen tot ze het juiste pad hebben gevonden, wordt heel anders geïnterpreteerd door onze Moslim-medeburgers. Zij zien het als de ultieme zwakte van ons systeem en ééntje die ze naar hartelust mogen -ja zelfs moeten- uitbuiten. Want zo kunnen ze telkens weer aantonen dat onze wetten machteloos staan tegenover de sterke kracht van hun eigen geloof en diens wetten.

En wanneer zo’n jonge amokmaker zich zou moeten gaan aanbieden in een plaatselijke Sha’ria-rechtbank dan is zijn zaak rap beklonken: “Allemaal in naam van de heilige strijd tegen de Goddelozen, Heer Rechtsgeleerde.”  Onze jonge vriend krijgt een goedkeurend klopje op zijn hoofd en mag beschikken.

Wat we ook doen, onze rechtspraak en de daaruit voortvloeiende strafmaatregelen verstrengen, dan wel de Sha’ria toestaan voor de Moslim-medeburgers, we blijven verliezen: onze mooie humanitaire waarden -iedereen gelijk voor de wet, iedereen heeft recht op nieuwe kansen, menselijkheid boven alles- lopen het risico het onderspit te delven. Ons rechtsstelsel gaat uit van de Christelijke waarden van zondebesef, schaamte, boetedoening en vergiffenis. De Sha’ria draait, uiteindelijk, om het recht van de sterkste en om wraak. En respecteert geen enkele andere wet dan haar eigen. Wanneer we dat eindelijk gaan beseffen, zullen we dan ook gaan begrijpen dat er wel degelijk een Strijd der Beschavingen aan de gang is ?

1. de soevereiniteit van een staat geschonden ?

Pakistan is een soevereine staat. Als dusdanig moeten andere staten deze staat respecteren, haar grondgebied en haar luchtruim. Er zijn al stemmen opgegaan dat de Amerikanen eerst toestemming hadden moeten vragen aan de Pakistaanse regering vooraleer aan deze missie te beginnen. Maar het probleem is: hoe komt het dat Bin Laden jarenlang kon wonen in een rustige wijk op amper een kilometer of 2 afstand van -verdorie- een militaire school ? In een wijk die bekendstond als zijnde bewoond door oud-militairen ? Je kunt dus begrijpen dat de Amerikanen nogal terughoudend waren met de kennis omtrent zo’n belangrijk doelwit. Zij vertrouwden dooreenvoudig de Pakistaanse geheime dienst èn het leger niet. Er zijn teveel aanwijzingen dat leden van deze twee organisaties niet alleen sympathie koesteren voor Al-Qaeda, maar er zelfs hand- en spandiensten voor leverden of er stiekem deel van zouden uitmaken. Pakistan geniet van een miljardensteun vanuit het Westen, zowel op gebied van geld, als goederen en militaire steun. Maar toch is er een sterk anti-Westers sentiment te voelen en wordt het land zelfs als uitvalsbasis en rustoord/ziekenhuis gebruikt door de Taliban die in Afghanistan blijven doorknokken. Hoe soeverein de staat Pakistan ook moge zijn, een te groot en invloedrijk deel van haar leidinggevenden staat vijandig tegenover de Verenigde Staten en diens bondgenoten, waardoor de Amerikaanse bevelhebbers besloten hun Pakistaanse collega’s niet in vertrouwen te nemen. Dat jouw bondgenoten je aan de ene kant uitnodigen om te komen rondhangen teneinde de vrede in de regio te handhaven, oké, maar dat je aan de andere kant moet zien hoe jouw -officieel gemeenschappelijke- vijanden vrij en ongehinderd mogen rondwandelen… je zou voor minder zwijgen.

2. Wild-Westtoestanden ?

Osama Bin Laden werd doodgeschoten. Volgens de eerste berichten omdat hij zich niet wou overgeven en een wapen had. Volgens latere berichten omdat hij zich bewoog om naar een wapen te grijpen. Volgens zijn jongste echtgenote was de man helemaal niet gewapend en probeerde hij helemaal niet een vrouw als levend schild te gebruiken – het arme menske zou zich voor hem geworpen hebben… Van elk gevecht zijn er altijd evenveel verschillende verhalen te horen als er mensen aanwezig waren. “De mist van de oorlog” wordt zoiets genoemd: mensen moeten razendsnel beslissingen nemen, zien vaak niet alles wat er aan het gebeuren is, en hebben nadien maar een vage herinnering aan wat er allemaal is voorgevallen en wat ze er precies hebben gedaan. En dan is er ook nog het begrip “propaganda” natuurlijk. Hoe dan ook, enkele dingen zijn duidelijk: de man werd ter plekke doodgeschoten, het lijk werd meegenomen voor identificatie, en nadien op een zo anoniem en ontoegankelijke plek mogelijk begraven. Je kunt het “Wild West” noemen. Ik zie eerder een speciale elite-eenheid die een vijand heeft uitgeschakeld. Je ziet het regelmatig in oorlogs- en actiefilms maar de meeste mensen verwachten het niet in werkelijkheid te zien gebeuren. Men staat er niet bij stil dat deze elite-eenheden er voor een reden bestaan – en dat ze gebruikt worden. Deze operatie werd wereldnieuws, de andere blijven altijd verborgen voor de wereldmedia en zijn alleen bekend bij hen die het uitvoerden en eventuele nabestaanden of toevallige getuigen. Zulke acties worden gewoonlijk niet aan de grote klok gehangen, en er is maar 1 van die elite-eenheden die er een soort van reclame mee maakt (de Mossad), maar geheime diensten gebruiken wel degelijk elite-eenheden als moordcommando’s.

3. Rechter, jury en beul ?

Er zijn stemmen opgegaan om deze actie te veroordelen, en er is ondertussen in Nederland klacht ingediend wegens moord, maar je moet je echt wel afvragen in hoeverre het verstandig zou zijn geweest om de man levend en wel naar het Internationale Gerechtshof in Den Haag te slepen. Het was algemeen geweten dat Bin Laden liever “als een martelaar” wou sterven dan zich gevangen te laten nemen, dus wat dat betreft namen de soldaten geen risico en schoten eerst vooraleer zich af te vragen of de man werkelijk gewapend was. Maar het is ook algemeen geweten dat Moslims die voor terreurdaden in de gevangenis zitten daar met eerbied worden behandeld door hun geloofsgenoten als een extra categorie van martelaars en zelfs door hun aanwezigheid radicalisering van gematigde gelovingen en bekering van niet-gelovigen aanwakkeren. Een proces-Bin Laden zou bovendien jaren kunnen aangesleept hebben, en de kans dat de man vrijuit zou kunnen gaan wegens procedurefouten of gebrek aan sluitend bewijs, of dat hij door aanhangers bevrijd zou kunnen worden, was gewoon te groot en potentieel te nadelig voor de Verenigde Staten en de rest van de Westerse wereld. Interessant genoeg zijn er in Nederland geen vragen gerezen over de mogelijke gevolgen van zo’n belangrijke Moslim-gevangene in het centrum van hun land en de aanslagen of pogingen tot aanslagen die dit tot gevolg zouden gehad kunnen hebben. Ik blijf erbij dat de Amerikaanse SEALs de Nederlandse bevolking hebben gered van een onzekere en gevaarlijke toekomst. De terroristen van Al-Qaeda hebben al meermaals bewezen zich geen snars aan te trekken van onschuldige slachtoffers, en alle niet-gelovigen (èn gelovigen die zo zot zijn om zich tussen deze niet-gelovige doelwitten te vestigen) over 1 kam scheren. Voor hen is iedereen schuldig en moet iedereen sterven die niet hun versie van de Islam volgt. Het valt niet precies te voorspellen wat Al-Qaeda zou gedaan hebben om hun belangrijkste leider vrij te krijgen, maar bomaanslagen en grootschalige gijzelingsacties zouden er zeker bij zijn geweest. Beseffen de Nederlanders wel dat ze eigenlijk aan een ramp zijn ontsnapt ?

4. Macht maakt wet ?

Men huivert -en terecht!- bij het idee dat een overheid als het ware doodseskaders kan uitsturen die vijanden der staat afmaken als waren het honden, maar men moet zich òòk vragen stellen bij de manier waarop sommige groepen van misdadigers en terroristen het Westerse collectieve geweten misbruiken om aan zware straffen te ontkomen en het Westen tegelijkertijd belachelijk maken in hun eigen kringen als zijnde moreel zwak en in de praktijk machteloos. Er is in ons deel van de wereld in de loop der tijden een beschavingsidee gegroeid dat stelt dat niemand buiten de wet mag handelen – zelfs de wetgever niet. En dat misdadigers ook maar mensen zijn en recht hebben op een menselijke behandeling wat in de wet moet worden vastgelegd. Langdurige vrijheidsberoving, en zeker levensberoving, wordt algemeen als een te zware straf gezien. De misdaad wettigt een te zware straf niet, maar men is het er niet over eens wat de sluitende definitie van een te zware straf is. En dit terwijl groeperingen zoals Al-Qaeda zelf van mening zijn dat geen straf te zwaar is voor hen die zijzelf als misdadigers en vijanden zien. En dus krijg je het Westerse dilemma dat wij moordenaars als het ware vrijuit laten gaan terwijl deze ons gerechtelijk systeem smalend uitlachen op weg naar hun volgende slachtoffer. Het recht van de misdadiger op een humaan leven primeert bij ons boven het recht van hun slachtoffers op een leven tout court. Groeperingen zoals Al-Qaeda zien dit heel duidelijk in en lachen zich er een breuk om. Zij gaan uit van de zekerheid dat ze een Goddelijke wet aan hun kant hebben en dat deze wet hen zelfs oplegt om eenieder die er niet aan gehoorzaamt te doden. In hun ogen is iemand die niet bereid is te doden om de wet te doen respecteren een zwakkeling. De sterkste heeft de wet aan zijn kant, heeft God zelf als bondgenoot en beschermer, en staat dus volledig in zijn recht. De Westerse wereld weigert die Goddelijke wet te aanvaarden als Enige Ware en moet dus vernietigd worden. Het feit dat onze moeizaam verworven humanitaire traditie ons verbiedt om te doden maakt ons in de ogen van groeperingen zoals Al-Qaeda totaal machteloos en dus hebben zij het recht om ons te vernietigen. Door hun leider gewoon dood te schieten hebben de Amerikaanse soldaten echter het tegendeel bewezen. En nu zullen Al-Qaeda en hun medestanders, om niet te spreken van misleide en nuttige idioten zoals Lenin het indertijd smalend uitdrukte, proberen om het Westerse geweten wakker te schoppen en ons te dwingen deze actie te veroordelen – en prompt weer eens te bewijzen waarom wij in hun ogen vernietigd dienen te worden.

5. Onbereikbaar heilig ?

Het tegenargument voor het doodschieten van Bin Laden was dat men dan een martelaar ging creëren waardoor een verdere radicalisering binnen de Moslim-wereld onvermijdelijk ging worden. Het feit dat de Amerikaanse SEALs wel degelijk rekening hiermee hielden wordt bewezen door de snelle zee-begrafenis van het lichaam midden op de Arabische Zee. Sjiieten hebben namelijk de neiging om schrijnen op te richten voor hun martelaren en van heinde en verre zich op bedevaart te begeven om bij dat schrijn te gaan bleiten over hoe onrechtvaardig de vijanden der Islam wel niet zijn. Hardcore puristen zoals de Wahabieten in Saoudi-Arabië wijzen deze verering af als ketters bijgeloof, maar kunnen voor hun steeds voortdurende strijd tegen de ongelovigen niet zonder de verering die men aan martelaars voor het geloof toekent en zeker de teraardebestelling van iemand als Bin Laden had uitgebreid gefilmd kunnen worden om nieuwe volgelingen warm te maken voor de strijd (verbod op afbeelding van levende wezens iemand ?). Maar nu ligt deze op de bodem van een vrij diepe zee. Lastig, zoiets. Aan de andere kant levert dit wel zeer delicieus vreten op voor de liefhebbers van samenzweringstheorieën: zonder lichaam kun je niet bewijzen dat de man dood is. Enne… bestond de man wel echt ? (Hm… het feit dat er echtgenotes en kinderen waren… kweenie…) Maar vooral de prangende vraag die menigeen nog jaren-en decennia-lang kan bezighouden: is de man werkelijk dood ? Morsdood ? Zoals in, absoluut en niet-meer-uit-de-doden-te-herrijzen kompleet en grondig kassie-wijlen ?

Worstelend met het dilemma dat een levende Osama Bin Laden hen zou blijven uitlachen heeft de Amerikaanse regering het enige logische gedaan dat zij had kunnen doen: de man, eenmaal gevonden, prompt geëlimineerd. Nu kan het in de krabbenmand van de terroristische groepering Al-Qaeda in volle glorie beginnen te rommelen: een vijand die tegen haar eigen mensen aan het vechten is is een zwakke en onmachtige vijand, en verliest mensen en voorraden die gebruikt hadden kunnen worden voor aanvallen op Amerikaanse doelwitten. Die les heeft de Verenigde Staten met schade en schande wel geleerd en ik ben benieuwd wat ze met deze kennis en ervaring verder gaan doen. Maar is Europa, eigenlijk de hele Westerse wereld, rijp voor een serieuze bezinning over de voor- en nadelen van een te humanitaire houding tegenover mensen die er geen enkel respect voor hebben ? En zal onze huidige steeds vrijer wordende samenleving de gevolgen van de daaruit volgende discussie overleven ?

Wat mij betreft rest er nog een andere gedachte over heel deze historie die uitgebreid bestudeerd moet worden:
op schoolreis in Parijs halverwege de jaren ’80 kocht ik op een klein rommelig marktje een badge met een korte kernachtige tekst die bij mij als achttienjarige een sterke ommekeer in mijn wereldbeeld en denken teweegbracht, een soort openbaring waar ik nog altijd innig gelukkig om ben en dat als het ware mijn persoonlijke vrijheid vleugels heeft gegeven. Het heeft mij voorgoed wantrouwig gemaakt ten opzichte van totalitaire godsdiensten die beweren de enige ware te zijn, die op straffe van eeuwige pijn eisen dat men hen volgt, die van de volgelingen eisen ongelovigen te doden. Ik vraag mij af of de tekst van die badge geen strijdkreet zou moeten worden waar elke vrijheidslievende humanitaire geest zich onvoorwaardelijk achter zou moeten scharen…
Ni dieu, ni maître.
Want wie zich beroept op een goddelijk bevel om te doden gehoorzaamt aan een onmenselijke meester. Gij, humanitair en menslievend, moet dat toch beseffen ?

Ik geef toen, Katholieken bashen is zo stilaan een respectabele en zelfs populaire bezigheid geworden, heel erg in de mode, en ongevaarlijk. Niet zoals Moslims bashen, wat je gewoonlijk op een doodvonnis doet uitkomen en in ieder geval zorgt voor zeer gewelddadige opstootjes. Katholieken vormen dan echt wel een minder groot risico: die hebben de plicht om de andere wang toe te keren enzo… Maar goed, het probleem is dat het instituut “Katholieke Kerk” niet helemaal zonder zonden is, en daar gaat dit stukje mening over.

Ik werd Katholiek opgevoed: mijn ouders hebben mij laten dopen, de school die ik bezocht werd geleid door nonnen, op 6- en 12-jarige leeftijd heb ik mijn Eerste Communie en Plechtig Vormsel gedaan. Ik kan eerlijk bekennen dat ik als pre-tiener een ferme pilarenbijtster was, achteraf bezien zelfs op het belachelijke af. Maar het was oprecht zoals alleen een kind oprecht geloven kan. Echter, eenmaal de tienerjaren begonnen begon ook de twijfel toe te slaan. Men noemt die periode niet voor niets “de jaren des verstands”. Ik begon vanalles te leren en vanalles in vraag te stellen en één van die zekerheden des levens die sneuvelden was mijn geloof in een onzichtbaar opperwezen dat almachtig en alwetend was, en dat Zijn dienaren altijd gelijk hadden, braaf waren en nooit konden liegen.

Gek genoeg begon ik later in mijn jeugd, als student aan een bij uitstek anti-klerikale universiteit, terug te geloven. Alleen kon ik het boek en de leerstellingen van de Katholieke godsdienst niet meer als absolute en onweerlegbare waarheid aannemen. Het was me namelijk opgevallen dat de Kerk en haar dienaren in de loop der eeuwen niet bepaald onschuldig waren aan het veroorzaken van menselijk leed, en aan het begaan der talrijke zonden en doodzonden waar ze regelmatig tegen tekeer gingen in de preekstoel. Het was de hypocrisie die me stoorde, en de wetenschap dat de talrijke onsmakelijke grappen en mopjes over priesters die over de schreef gingen waarheid bleken te zijn. Het waren geen mopjes. Het waren anecdotes.

Dat de Paus en zijn priesters nog steeds hel en verdoemenis preken tegen die brave mensen die -bijvoorbeeld geplaagd door een te talrijke kinderschare wat armoede in de hand werkt- een condoom willen gebruiken ligt in de lijn van de kerkelijke leer en kan men hen dus eigenlijk niet kwalijk nemen. Je bent lid van die club en je zult je aan de regels van de club houden. Maar dat de Paus en zijn priesters het nodig vinden om priesters die kinderen aanranden de hand boven het hoofd te houden, hen hoogstens een vermanend tikje op de pols te geven, of in het ergste geval hen alleen maar over te plaatsen naar een rustig plekje waar ze kunnen “bezinnen over hun fouten”… neen. Dat kan ik niet vatten.

“Het vlees was zwak”, klinkt het als verdediging van de dwalende broeder: “hij is ook maar menselijk”. Dat kan misschien zo zijn, maar zo’n “zwakke mens” horen fulmineren tegen de doodzonde der homofilie, terwijl hij zelf net bij een jongen in de broek heeft gezeten, is meer dan wansmakelijk. Het is daarom zeer goed te begrijpen hoe geschokt mensen waren toen Bisschop Vangheluwe zijn meest recente interview gaf. Volgens de leer van de Katholiek Kerk behoren de gezalfde bedienaren van de mis zuiver te zijn: zuiver van geest en zuiver van lichaam. Dat is voor zover ik weet ook een van de grondredenen van het celibaat (andere waren het vermijden van religieuze dynastieën en een poging om de religieuzen los te maken van familiebelangen). De priester (of monnik, of non) dient zoveel mogelijk los te staan van het materiële en het lichamelijke teneinde zich beter te kunnen richten tot hun Opperheer en Schepper. Dat was het toch ?

Maar de goede Bisschop zag zijn betrekkeningen met de 2 neefjes dan ook niet als een “sexuele relatie”… het waren “spelletjes”, het was een “relatietje”, helemaal niets ernstigs, helemaal niet een schending van zijn gelofte tot een celibatair leven. Er was immers geen begeerte, zei hij vergoedelijkend. Mja. Maar waarom heb je dan dat “spelletje” zo lang volgehouden, zo vaak gespeeld ? “Het hoorde bij de tijdsgeest.” Wablief ?

Persoonlijk ben ik van mening dat er een zeer vreemde maar tegelijk afschuwelijk logische kronkel zit in de gedachtengang en redenatie van de goede Bisschop en dat die helemaal niet zozeer iets met een tijdsgeest te maken heeft dan eerder met een welhaast pathologische afkeer van vrouwen die door de eeuwen heen ontstaan is en gecultiveerd werd. Voor de Katholieke priesters en monniken zijn vrouwen nog altijd bij uitstek en zonder uitzondering zondige wezens: creaturen die de Duivel dienen door de man te verleiden tot de uitleving van zeer lage lusten, die uitnodigen -en al te vaak met hun slinkse verleidingskunsten menige onschuldige man als het ware dwingen- tot een lichamelijke omgang die men dan pleegt te omschrijven met de meest walgelijke en smerige termen die er maar gevonden kunnen worden. Je wilt bijvoorbeeld niet lezen hoe Kerkvader Augustinus over de vrouw schreef – je loopt een grote kans je maaginhoud te verliezen. Augustinus was in zijn jeugd een verwoed hoerenloper, maar “kwam tot inkeer” en begon vervolgens vrouwen te haten met een bezetenheid die tegenwoordig als pathologisch (dus krankzinnig) bestempeld zou worden maar in die tijd gewoon heilig werd genoemd. Zijn erfenis, zijn gedachtengoed, is nog steeds bepalend voor de manier waarop de priesters tegen de helft van de mensheid aankijken. Zij vrezen De Vrouw als bron van verderfenis. Vrouwen mogen en kunnen nog steeds geen priester worden: zelfs in deze moderne tijden waarin de wet elke werkgever verplicht om vrouwen niet uit enig welk beroep dan ook te weren houdt de Katholieke kerk stand met haar halstarrige weigering om vrouwen toe te laten tot het priesterschap. Dat zegt al genoeg.

Maar de jongen, ach, de jongen is zo puur en onschuldig. Hij heeft geen uitstaans met de Duivel. Hij is niet als het ware voorgeprogrammeerd om die arme onschuldige heilige mannen te verleiden. Dit pure wezentje heeft niet de bedoeling en zeker niet de mogelijkheden om de religieuze man in het verderf te storten: hij heeft immers geen borsten en geen vagina. Hij is puur. En dus bij uitstek geschikt om de zogenaamde puurheid van de religieuze man in stand te houden. Wie met jonge knapen omgaat bezoedelt zichzelf immers niet. Het is ook vanzelfsprekend dat alleen jongens later priester kunnen worden, alleen zij zijn bij uitstek vrij van zonde, vrij van smet. Dus de omgang met jongens, met die pure en smetteloze niet-vrouwelijke lichaampjes, valt te verkiezen boven zich te verlagen en te bezoedelen met een vrouw dat volgens Augustinus toch alleen maar een vat met excrementen is. Dat is de redenatie die hier van tel is: het is geen seks want het is niet met een vrouw, het is geen relatie want het is niet met een vrouw, het kan geen bezoedeling zijn want het is niet met een vrouw.

Maar waar dan zedig over gezwegen wordt is dat de Bijbel, en vooral het Oude Testament, duidelijk stelt dat lichamelijke betrekkingen tussen hen van eenzelfde geslacht een gruwel zijn in Gods oog. En te bestraffen met de dood.
Daar repte onze goede Bisschop natuurlijk met geen woord over…

En dat, dierbare gelovigen, is hypocrisie.

En dan lees je de krant en dan zie je plotseling hoe 1 enkel persoon er dan toch in geslaagd is om op haar eigen unieke manier enige eigen armoede voor altijd (als ze verstandig met de fondsen omgaat) van zich weg te houden. Nog mooier, de dame in kwestie is altijd een groot strijdster tegen armoede geweest maar was wel de secretaris-generaal van een ngo die zich inzet voor het bevrijden van politieke gevangenen. Haar tomeloze inzet voor deze ngo werd uiteindelijk op gepaste wijze beloont.

Goed, ze komt uit een land waarvan het grootste deel van de bevolking met recht “arm” genoemd kan worden, Bangladesh. Maar haar naam, Irene Khan, en het feit dat ze zich zo hoog heeft kunnen worstelen binnen een multinationale strijdgroep tegen onrecht (wat sowieso al een fameuze krabbenmand moet zijn) doet me vermoeden dat zij niet gestart is vanuit een straatarme familie. Enig opzoekwerk laat mij weten dat haar familie inderdaad niet onbemiddeld was. Maar zij was een activiste en moest het land verlaten wilde ze in leven blijven. Zij heeft vervolgens rechtenstudies aangevat (en afgemaakt) in Engeland en daarna in de Verenigde Staten. Die onderwijsinstellingen zijn niet gratis. Zeker niet de Harvard Law School.

Al met al een schitterende carrière, en een zeer schoon palmares, voor een dame die zich altijd heeft ingezet voor haar medemens. Maar dat moest blijkbaar beloond worden. Haar bescheiden afscheidspremie bij Amnesty International eind 2009 mocht er dan ook wezen: 600.000 €…

Een van mijn favoriete SF-auteurs is Tom Kratman. Deze Amerikaan neemt geen blad voor de mond en zijn boeken stralen een zekere brutale wereldvisie uit waarbinnen onder andere het begrip Realpolitik van al z’n franjes en versiersels ontdaan ten tonele wordt gebracht en waar je verder ziet wat er gebeurd wanneer ontspoord idealisme Realpolitik ontmoet. Zijn beschrijving in een reeks boeken over hoe grote ngo’s (en de hele wereld als gevolg ervan) in een niet al te verre toekomst uiteindelijk worden bestuurd door enkele machtige families, met de Groot-Markiezin van Amnesty als zeer indrukwekkend voorbeeld van zo’n erfelijk leiderschap, heeft me serieus aan het denken gezet over de macht die deze ngo’s aan het ontwikkelen zijn. Die macht is immers niet onderhevig aan enige controle van welk ander orgaan dan ook, zoals een regering of verkozen volksvertegenwoordiging, en dus kunnen ze eigenlijk doen wat ze willen. Het idee dat ze uiteindelijk de wereldheerschappij zouden kunnen overnemen is in dit opzicht eigenlijk niet zo vergezocht. En: ze zijn nog niet in het stadium van hereditaire leiding, maar de mooie verdiensten zijn er alvast.

En dat laatste doet de mensen steigeren natuurlijk. Lezen dat een juriste zich heeft ingezet voor haar medemensen via het voorzitterschap van AI -met de nadruk op armoedebestrijding als extra doel- is 1 ding, men applaudisseert en schenkt rap nog een sommetje geld aan AI. Maar om dan te zien dat deze zelfde persoon na 8 jaar dan een ontslagpremietje mag binnenrijven ten bedrage van een som waar een doorsnee Westerse donor 20 jaar voor moet werken is iets heel anders. Sinds wanneer wilt een idealist rijk worden ? Gaat deze dame deze (moeten we toch verwachten) vanzelfsprekend nooit door haarzelf gevraagde bonus wegschenken ? Aan AI ?

Armoedebestrijding, weet je wel…

En nu zitten we met een dilemma. Enkele media-figuren, in een wanhopige poging om eens op te vallen buiten hun eigen kliekje, hebben opgeroepen om de baard te laten staan tot er aan regeringsvorming is gedaan. Heel de Linkselligentsia is daar onmiddelijk opgesprongen en nu hoor je journalisten op radio (en TV) gretig bezig tegen andere mensen: “En ? Laat jij ook je baard staan ?” Zelfs burgemeerster Antoine Denert, hèt Icoon der Baardmansen in Vlaanderen, moest eraan geloven… maar wimpelde resoluut de hetze af. Vooral toen de journalist verzuchtte dat hij -reeds een baard hebbende- dan maar uit protest het scheermes ter hand moest nemen ? Het antwoord was in ieder geval duidelijk. Als eigenaar van een fier kinstruikgewas zou hij indertijd zichzelf hebben laten inspireren door de Missionarissen van zijn jeugd: witgeklede mannen met meterslange baarden en torenhoge reputaties van straffe mannen te zijn. Bijna 2 decennia lang mag het groeisel al welig tieren op zijn aangezicht en vriend en vijand mogen verzuchten wat ze willen maar de schaar gaat er alleen in om het wat te fatsoeneren. Zijn trots bastion van een baard afscheren voor een regeringsformatie ? “Voor geen geld ter wereld !”. Dank U, Edelachtbare Heer Burgemeester. Dat maakt mij al een beetje geruster voor het uitzicht van mijn wederhelft, de instandhouding van onze badkamerspiegels, en mjin eigen geestelijke gezondheid.

Want ziet u, wanneer men zoiets persoonlijks als gezichtsbeharing gaat aanwenden voor een flauw politiek statementje, dan lopen mensen die om persoonlijke of esthetische redenen voor deze beharing kiezen het risico om mee op de grote hoop van activisten gegooid te worden. Dan loopt mijn half trouwboekske gevaar het scheermes weer ter hand te moeten nemen omdat hij het met dat activisme niet ééns is. In landen waar activisme mogelijk dodelijke gevolgen kan hebben zie ik er het nuttige en goede wel van in om een persoonlijke lichaamskeuze als statement in te voeren, maar hier in België is het gewoon de moeite niet waard. En eigenlijk is het alleen maar omdat er een acteurtje en een journalistje interessant wilden doen, en dan ook nog eens zonder dat het al te veel moeite moet kosten. *zucht* Ze waren er zelfs al over bezig dat hierdoor wel de vrouwen werden gediscrimineerd, dat hen de mogelijkheid werd ontnomen om ook deel te nemen aan de actie. Wat moeten wij vrouwen dan laten groeien ? Of afscheren ?

En gaan de dames en heren politici nu ècht onder de indruk zijn van deze plotse baardmanie ? Gaan ze er nu ècht vaart achter zetten om een regering in elkaar te flansen dat dit krakkemikkig landje op z’n minst nog een jaar of vier bij elkaar kan houden ? Wanneer Bart De Wever al meer dan een half jaar het been stijf houdt om aan zijn verkiezingsbelofte te voldoen denk ik echt niet dat hij zich door een paar miezerige spriethaartjes zal laten verleiden om dit op te geven. De elegante (en gladgeschoren) Di Rupo, die de reputatie heeft op sexueel vlak vooral geïnteresseerd te zijn in baardeloze jeugd, zal zich ook niet gemakkelijk laten verleiden door wat baardhaar om zijn eigen achterban tegen zich in het harnas te jagen. Er staat veel meer op het spel dan wat gezichtsbeharing, maar dat zal de Linkselligentia worst wezen. Zij willen gewoon opvallen, zij willen de perceptie wekken dat ze iets dòèn. Wat ze nu vooral aan het doen zijn is zich belachelijk maken. En gehaat bij zij die al een baard hadden vanwege de winterkou of omdat ze liever geen geld meer steken in nieuwe badkamerspiegels.

In een land waar gladgeschoren zijn U letterlijk de kop kan kosten is zo’n statement bewonderingswaardig, een echte revolutionaire daad, een rebellie de naam waardig. In een land als België is het belachelijk. Een protest is alleen maar iets waard wanneer je er persoonlijk gevaar bij loopt. Kijkt eens naar een voorbeeld als Tunesië: mensen werden doodgeschoten bij de protestdemonstraties maar uiteindelijk is de President toch moeten gaan lopen. Mijn moeder, toen we hierover discussieerden, had dus een goed idee: “wie wilt protesteren voor een snelle regeringsvorming kan beter in hongerstaking gaan.”

Eens zien hoeveel ”goede Belgen” daaraan gaan meedoen. En tot het uiterste gaan.

Zo ook de nodige winteracties. Men weet dat iedere winter opnieuw de kans zich zal voordoen dat er een flink wit tapijtje zal neergelegd worden door de weergoden. Men weet tevens dat het nodige strooiwerk zal dienen te gebeuren wilt men het verkeer niet hopeloos doen vastlopen, of erger nog, dat er gekwetsten en doden vallen. Een goede voorraad strooizout, en de nodige wagens/machines om deze te verspreiden waar nodig, zou dan ook een belangrijke post moeten zijn in het winter-management van een gemeente.

Maar… De laatste jaren werden we serieus om de oren geslagen met de kreet “de aarde warmt op !” Doemscenario’s werden met enig leedvermaak opgesomd: er zullen geen winters meer zijn zoals vroeger, sneeuw en ijs zullen een snel verdwijnende herinnering worden waar onze kindskinderen alleen nog maar van zullen kunnen dromen. De aarde warmt immers op en dus zullen wij geen strooizout meer nodig hebben. Zandzakskes, ja, tegen de overstromingen. Stijgende zeespiegel enzo… Verschillende gemeentebesturen begonnen zich in de handen te wrijven: da’s een kostenpost minder.

Dan kwam de winter van 2009-2010. De grote Klimaattop in Kopenhagen kwam zowaar vast te zitten in een legendarisch pak sneeuw. Oh, maar “je mag klimaat niet met weer verwarren”. Het feit dat er enkele stevige winterprikken in die periode voorkwamen moest je met een stevige korrel zout nemen. ‘t Was immers de laatste stuiptrekking van ons oude klimaat, of misschien een kinderziekte van het nieuwe veranderde klimaat. Maar men begon toch al niet meer van “opwarming van de aarde” te spreken, het werd nu “klimaatverandering”. In ieder geval zat heel Europa al snel te schreeuwen om die korrel zout. Het was op. Heelder streken begonnen zonder te zitten, in Engeland raakten dorpen ingesneeuwd, elders stortten daken in onder het gewicht van de sneeuw. In België was er een stormloop op strooizout in de winkels die al snel zonder kwamen te zitten. Schrijfster dezes heeft toen in de Makro nog een 25-kg zak keukenzout kunnen scoren.

Begon de lente in ons land, kwam er prompt een nieuwe kostenpost voor onze gemeentebesturen in zicht: door de vorst en de sneeuw was her en der het wegdek beschadigd geraakt. Gemeentewegen werden omgetoverd in hindernissenparcoursen, mensen leerden slalommen in hun auto’s om de putten te vermijden. De VAB-VTB kreeg nog nooit zoveel oproepen binnen wegens kapotte autoveren als toen. Nieuwe wegbedekkingen, eisen tot schadevergoeding… kosten, kosten…

De mantra van de aardse opwarming verstomde echter niet. Meer dan ooit werd er van de daken geroepen dat de klimaatverandering Vadertje Winter tot het rijk der legenden ging verbannen. Deze winter was de laatste. Strooizout inslaan voor de volgende was een teken van financiële onkunde èn wantrouwen in De Enige Echte Waarheid Van De Opwarming. Een verstandig gemeentebestuur verspilt geen zuurbetaald belastinggeld aan futiliteiten.

Begin winter 2010-2011 dan: ijsweek met flinke lading sneeuw. Ondertussen is het liedje een beetje veranderd: “opwarming van de aarde wilt wel zeggen dat het ergens aan het opwarmen is, alleen zal het in Europa als gevolg strengere winters hebben – maar het blijft opwarming hoor !!”. Eh-hem. De opwarming van de aarde gaat dus gepaard aan een stevige afkoeling van Europa. Fijn zeg. Hoe zat dat ook al weer met die winters die men ging mogen vergeten ?

Als gevolg van die vrolijke opwarmingspropaganda, en omdat een verstandige gemeente nu eenmaal graag de vinger op de knip wilt houden, bleek er vorige winter vééls te weinig strooizout in voorraad te zijn. Een verstandig mens vraagt zich dan af: heeft men er iets van geleerd en deze winter wel de nodige voorraad aangelegd ? In veel gevallen wel, me dunkt. Die koude winter van vorig jaar zit ons nog te vers in het geheugen. Maar of men financieel verstandiger is geworden ?

Op de radio was vanmorgend het bericht te horen dat veel gemeentes in Limburg en Vlaams-Brabant al zonder zout dreigen te vallen. Een verantwoordelijke voor de provincie Limburg (als ik het goed onthouden heb) legde vriendelijk uit dat men reeds een derde van de volledige voorraad had aangesproken. Men heeft het gestegen verbruik gewoon niet kunnen voorspellen. Een voorbeeld: enkele jaren geleden bedroeg het totale zoutverbruik van Genk (als ik het goed verstaan heb) nog zo’n 90 ton. Vorig jaar, met die zware winterprikken, was dat meer dan 10 keer zoveel. Dit jaar dacht men aan 350 ton genoeg te hebben. Er is nu, na 10 dagen, al 600 ton verbruikt. En de winter moet eigenlijk nog beginnen… Burgemeester Dries van Genk verdedigde het beleid van zijn stad door te stellen dat zout niet gemakkelijk op te slaan is (als het vochtig wordt klontert het, zei hij met een uitgestreken gezicht) en er niet genoeg opslagcapaciteit is (niet genoeg loodsen voorzien, eveneens met uitgestreken gezicht). Het blijft altijd een probleem van: gaan we zoveel geld willen uitgeven en zal het wel nodig zijn ? Men is alvast begonnen met zand te strooien…

Financiële voorspellingen, het proberen in te schatten welke mogelijke uitgaven volgend jaar noodzakelijk kunnen zijn, zijn altijd moeilijk. Wanbeheer en onkunde zijn helaas een vaste waarde in veel gemeentebesturen en gekoppeld aan financiën zie je soms achteraf heel interessante dingen gebeuren… In Januari eerder dit jaar hoorde ik op de Gemeenteraad van Vilvoorde nog Groen! gemeenteraadslid Van Stevens trots mekkeren dat Vilvoorde nog 5.000 € in het Reservefonds voor Noodhulp had zitten en zou het geen mooie geste zijn om dat te schenken aan de grote “Help Haïti TV-show” die werd georganiseerd wegens de aardbeving in Haïti ? De motie werd aanvaard door de heftig ja-knikkende meerderheid (die zich waarschijnlijk al voor de tv-camera’s zagen paraderen met de mooie geschenk-cheque – geld wegschenken dat niet uit je eigen zak kwam is altijd fijn nietwaar?), terwijl de oppositie probeerde niet over te komen als zure racisten door ofwel voor te stemmen ofwel zich te onthouden (op een enkeling na die tegen was uit overtuiging dat dit weggegooid geld was). Ik weet niet welke plaatselijke potentaat in Haïti of welke NGO-medewerker daar plezier heeft gehad aan die 5.000 €, maar wat ik wel weet is dat de stad later serieus heeft moeten “schàren” om het geld bijeen te krijgen dat nodig was voor het herstellen van onze door het winterweer zwaar beschadigde wegen. Wat ze in januari al hadden moeten zien aankomen.

Groen! is trouwens tegen strooien. Da’s slecht voor het milieu en de aarde warmt tòch op.

Overigens is de mens wel degelijk racist en discrimineert hij van nature, het is altijd een overlevingsmechanisme geweest van onze soort om de eigen groep te beschermen ten opzichte van al het andere. Wat mij betreft is daar niets mis mee, maar het is het de manier waarop de moderne mens omgaat met deze natuurlijke reflexen die hem boven het dier doet uitstijgen. Ergo, je kunt racist zijn, maar pas wanneer je systematisch anderen kwaad zult doen door uiting eraan te geven ben je verkeerd bezig.

De actualiteit omtrent het onderdak van asielzoekers brengt bij veel mensen een wrange smaak in de mond: door de recente vrieskou en sneeuwval staan heel wat daklozen maar ook asielzoekers letterlijk in de kou. Er worden allerlei noodoplossingen gezocht om deze mensen in staat te stellen om dan toch ten minste warm te kunnen slapen. De vraag dringt zich op: waarom hebben de asielzoekers noodonderdak nodig ? Dit is toch immers anders dan het beeld dat ze vanuit het buitenland van België hebben: klop aan en je hebt onmiddellijk een dak boven je hoofd, kleren om het lijf, een gevulde koelkast en een stapeltje flappen in je portefeuille ?

Ach nee, zo loopt het blijkbaar niet. Je biedt je aan als asielzoeker en krijgt onderdak zolang je aanvraag in behandeling is (onderdak dat ook enorm schaars is geworden, dus procederen ze en krijgen ze een hotelkamer). Daarna moogt ge uw plan trekken. Is de aanvraag goedgekeurd, dan zal een plaatselijk OCMW u verder helpen. Is het echter afgekeurd, dan wordt ge verondersteld van onmiddellijk terug af te reizen naar land van herkomst. Daar is echter niet genoeg of zelfs nauwelijks controle op en dus zien we menige afgewezen asielzoeker de anonimiteit van het dakloze bestaan opzoeken. En beginnen de problemen. Voor ons, tenminste.

Er is een hele industrie opgestaan rond het asielzoeker-zijn: er zijn ten eerste de mensensmokkelaars in de landen van herkomst die vrolijk klanten ronselen met de belofte die ik hierboven heb aangehaald. Eenmaal hier aangekomen wordt de asielzoeker vriendelijk bijgestaan door een heus legertje van idealisten die hem uit menslievendheid van dienst willen zijn: bevlogen advocaten, vrijwilligers die met de procedure willen helpen, ngo’s die het namens hen voor hun rechten willen opnemen. Allemaal al dan niet met een eigen agenda ?

Er is de laatste decennia ook wat veranderd ten opzichte van hoe de hele procedure loopt en hoe de mensen worden geholpen. We hebben om te beginnen 7 ministers en staatssecretarissen die de diverse aspecten van het migratiebeleid onder hun beheer hebben. De migratiestroom is aangewakkerd tot een niet in te dammen rivier. Men heeft Fedasil om de asielzoekers op te vangen, maar die heeft chronisch te weinig geld, te weinig middelen, en te weinig plaats. Was het wishful thinking dat men er geen rekening mee hield dat er dit jaar 20.000 aanvragen gingen zijn ? Of eerder een totale onvoorziene verrassing omdat men vertrouwen had in de nobele buitenlander dat die geen reden ging zien om te verkassen als er geen oorlog of meedogenloze dictator in zijn land heerst ?

Ook zie je hoe het grootste deel van deze asielzoekers ten eerste niet echt politieke vluchtelingen zijn, maar economische. Hoe goed zij na hun eerste afwijzing de weg weten te vinden naar de betwistingen, heraanvragen, herzieningen en andere interessante achterpoortjes, tot ze hier een minimaal aantal jaren zijn en dan regularisatie kunnen eisen op grond van ingeburgerd-zijn in de Belgische samenleving. Hoe ze soms ettelijke aanvragen tegelijk lopen hebben onder het motto van “het moet maar 1 keer raak zijn”. En wanneer ze uitgewezen worden maar merken dat ze niet gedwongen worden duiken ze de marginaliteit binnen: ze kunnen geen officieel werk krijgen maar moeten ergens van leven. Hetzelfde geldt voor een dak boven hun hoofd.

Met de vrieskou werd nijpend actueel dat dit een wel zeer grote groep mensen is. En zelfs met kinderen. ocharme, Wie ging die arme dutskes helpen ? Die advocaat met zijn dure jas die verontwaardigd voor het journaal stond te verklaren dat die verwarmde wachtzaal in het Noordstation niet genoeg privacy bieden kan voor die arme daklozen heeft bij mijn weten zijn -ongetwijfeld dure en grote- huis niet voor hen opengesteld, nietwaar ? Priesters lanceren donderpreken van op de kansel dat men z’n hart moet laten spreken aan die arme dutskes, maar huiveren bij de gedachte kampeerbedden in hun mooie kerk te moeten installeren. De overheid mekkert en zevert, maar de beloofde kazernes worden een half jaar te laat opgeleverd omdat… ze niet ingericht waren om deze mensen te ontvangen. En een Roma-gezin dat geïnterviewd werd in het station waar ze onderdak vonden zat om geld te bedelen, terwijl de andere daklozen hen met een scheef oog bekeken: “dieven zijn het mijnheer…”. Tiens… Racisme bij die brave en nobele niets-bezittende medemens ?

Oude mensen die vanwege hun magere pensioentje nauwelijks de verwarming van hun povere woningkje kunnen betalen schudden vol ongeloof het hoofd… heel hun leven hebben ze een deel van hun loon afgedragen, hebben ze geleerd gekregen dat er een solidariteitsprincipe moet gelden in onze samenleving: dat zij, die kunnen, betalen zullen voor zij die niet kunnen. Nu kunnen deze oude mensen zelf niet meer maar… het geld is op. Opgemaakt aan het huisvesten van mensen die nooit hebben bijgedragen, en waarschijnlijk ook nooit zullen bijdragen, aan onze solidariteits-samenleving. Het nieuwe jonge volk dat hen moest vervangen maalt niet om die oude mensen, daarvoor waren ze uiteindelijk niet naar hier gekomen. Het grootse deel is naar hier gekomen om te krijgen.

En het wordt hen gegeven. De bevoegde minister kan niet anders dan elke aanvraag -hoe dubieus ook- te honoreren en er evenveel tijd en moeite aan te spenderen als elke andere. Er lopen teveel idealisten rond in onze samenleving en in “Europa” die onze regering met een visademke in de gaten houden om bij het minste probleem “racisme !” te schreeuwen. Die idealisten hebben een streefdoel nodig, een cause célèbre, om zich nuttig en vooral goed te voelen. Zij zijn immers die politiek-correcte juist-denkende democratische anti-fascistische anti-racisten. Wie enige bezorgdheid durft te uiten over het hele asielproces en de gevolgen ervan wordt meteen verketterd door deze meute juist-denkenden die altijd op zoek blijven naar een doelwit. Maar ik zie hen hun huizen niet openstellen voor iemand die dringend een warm plekske om te slapen nodig heeft.

Dat zij dringend hun nobele principes dienen te herzien en aan te passen aan de bittere realiteit van de menselijke hebzucht willen ze niet inzien. Het is gemakkelijker iemand uit te schelden dan jezelf te verbeteren.

En ondertussen blijft het probleem van de asielzoekers maar voortmodderen… de poel wordt dieper, de modder begint te stinken. Er is dringend nood aan een verkorte procedure om diegenen die niet uit oorlogsgebied of een moordende dictatuur komen er uit te kunnen filteren. Er is dringend nood aan een minder luxueuze opvang: een mens heeft recht op een warm bed en warm eten. Meer niet. Kazernes zijn geen concentratiekampen, maar kunnen wel gebruikt worden om deze grote groep beter in de gaten te houden. En wie afgewezen en uitgewezen wordt dient ook daadwerkelijk fysiek buitengezet te worden. Wat in 1998 met wijlen juffrouw Adamu gebeurde was een tragisch ongeluk, mede veroorzaakt door haar eigen verzet, maar tevens mede veroorzaakt door goedmenende “dienstverleners” die haar hadden aangeraden zich te verzetten omdat dan de uitwijzing gestaakt moet worden. De agenten zijn voor de rechter moeten verschijnen; de dienstverleners hebben zich heerlijk gerechtvaardigd kunnen voelen tijdens de jaarlijkse herdenkingsplechtigheden: hadden ze immers geen gelijk gekregen dat die uitwijzing onmenselijk was en het niet lang ging duren voor er een dode ging vallen ? Maar het maakte in ieder geval de Belgische Staat bang om nog streng te zijn met uitwijzen en heeft het dus gemakkelijker gemaakt voor uitgeprocedeerde asielzoekers om onder te duiken en in de marginaliteit te belanden.

Neen, we mogen ons niet langer laten misleiden door misplaatste politiek-correctheid vermomd als medemenselijkheid. “Asielzoeker” mag geen lucratieve carrièrekeuze blijven. Wij kunnen het ons als land, economisch èn sociologisch, niet veroorloven om het oCMW van de wereld te blijven spelen.

En de arme sukkelaar die werkelijk voor oorlogsgeweld of een wisse dood uit zijn land is moeten vluchten heeft recht op een snelle en eerlijke procedure, heeft recht op hulp, heeft er recht op dat wij hen niet langer over 1 kam moeten scheren met die honderden gelukszoekers – omdat wij door de bomen het bos niet meer zien. Het is ‘s mens plicht om voor zijn behoeftige medemens te zorgen. De gelukszoekers zien dat echter anders: het is onze plicht om voor hen te zorgen. Waarop zij zich baseren om dat te eisen weet ik niet. Maar ik weet wel dat er idiote idealisten zijn die dat prima vinden. Met uw geld dan, beste idealistjes, ik weet wat beters te doen met het mijne !