Wat is hypocrisie ? Het is in ieder geval jezelf voordoen als iets wat je niet bent. Of anderen voorschrijven hoe ze moeten leven, denken en handelen maar het zelf niet doen. Men kan het nog het beste verwoorden met de uitspraak: “luister goed naar mijn woorden, maar kijk vooral niet naar mijn daden”. En het is in ieder geval iets waar de Katholieke Kerk in uitblinkt.
Ik geef toen, Katholieken bashen is zo stilaan een respectabele en zelfs populaire bezigheid geworden, heel erg in de mode, en ongevaarlijk. Niet zoals Moslims bashen, wat je gewoonlijk op een doodvonnis doet uitkomen en in ieder geval zorgt voor zeer gewelddadige opstootjes. Katholieken vormen dan echt wel een minder groot risico: die hebben de plicht om de andere wang toe te keren enzo… Maar goed, het probleem is dat het instituut “Katholieke Kerk” niet helemaal zonder zonden is, en daar gaat dit stukje mening over.
Ik werd Katholiek opgevoed: mijn ouders hebben mij laten dopen, de school die ik bezocht werd geleid door nonnen, op 6- en 12-jarige leeftijd heb ik mijn Eerste Communie en Plechtig Vormsel gedaan. Ik kan eerlijk bekennen dat ik als pre-tiener een ferme pilarenbijtster was, achteraf bezien zelfs op het belachelijke af. Maar het was oprecht zoals alleen een kind oprecht geloven kan. Echter, eenmaal de tienerjaren begonnen begon ook de twijfel toe te slaan. Men noemt die periode niet voor niets “de jaren des verstands”. Ik begon vanalles te leren en vanalles in vraag te stellen en één van die zekerheden des levens die sneuvelden was mijn geloof in een onzichtbaar opperwezen dat almachtig en alwetend was, en dat Zijn dienaren altijd gelijk hadden, braaf waren en nooit konden liegen.
Gek genoeg begon ik later in mijn jeugd, als student aan een bij uitstek anti-klerikale universiteit, terug te geloven. Alleen kon ik het boek en de leerstellingen van de Katholieke godsdienst niet meer als absolute en onweerlegbare waarheid aannemen. Het was me namelijk opgevallen dat de Kerk en haar dienaren in de loop der eeuwen niet bepaald onschuldig waren aan het veroorzaken van menselijk leed, en aan het begaan der talrijke zonden en doodzonden waar ze regelmatig tegen tekeer gingen in de preekstoel. Het was de hypocrisie die me stoorde, en de wetenschap dat de talrijke onsmakelijke grappen en mopjes over priesters die over de schreef gingen waarheid bleken te zijn. Het waren geen mopjes. Het waren anecdotes.
Dat de Paus en zijn priesters nog steeds hel en verdoemenis preken tegen die brave mensen die -bijvoorbeeld geplaagd door een te talrijke kinderschare wat armoede in de hand werkt- een condoom willen gebruiken ligt in de lijn van de kerkelijke leer en kan men hen dus eigenlijk niet kwalijk nemen. Je bent lid van die club en je zult je aan de regels van de club houden. Maar dat de Paus en zijn priesters het nodig vinden om priesters die kinderen aanranden de hand boven het hoofd te houden, hen hoogstens een vermanend tikje op de pols te geven, of in het ergste geval hen alleen maar over te plaatsen naar een rustig plekje waar ze kunnen “bezinnen over hun fouten”… neen. Dat kan ik niet vatten.
“Het vlees was zwak”, klinkt het als verdediging van de dwalende broeder: “hij is ook maar menselijk”. Dat kan misschien zo zijn, maar zo’n “zwakke mens” horen fulmineren tegen de doodzonde der homofilie, terwijl hij zelf net bij een jongen in de broek heeft gezeten, is meer dan wansmakelijk. Het is daarom zeer goed te begrijpen hoe geschokt mensen waren toen Bisschop Vangheluwe zijn meest recente interview gaf. Volgens de leer van de Katholiek Kerk behoren de gezalfde bedienaren van de mis zuiver te zijn: zuiver van geest en zuiver van lichaam. Dat is voor zover ik weet ook een van de grondredenen van het celibaat (andere waren het vermijden van religieuze dynastieën en een poging om de religieuzen los te maken van familiebelangen). De priester (of monnik, of non) dient zoveel mogelijk los te staan van het materiële en het lichamelijke teneinde zich beter te kunnen richten tot hun Opperheer en Schepper. Dat was het toch ?
Maar de goede Bisschop zag zijn betrekkeningen met de 2 neefjes dan ook niet als een “sexuele relatie”… het waren “spelletjes”, het was een “relatietje”, helemaal niets ernstigs, helemaal niet een schending van zijn gelofte tot een celibatair leven. Er was immers geen begeerte, zei hij vergoedelijkend. Mja. Maar waarom heb je dan dat “spelletje” zo lang volgehouden, zo vaak gespeeld ? “Het hoorde bij de tijdsgeest.” Wablief ?
Persoonlijk ben ik van mening dat er een zeer vreemde maar tegelijk afschuwelijk logische kronkel zit in de gedachtengang en redenatie van de goede Bisschop en dat die helemaal niet zozeer iets met een tijdsgeest te maken heeft dan eerder met een welhaast pathologische afkeer van vrouwen die door de eeuwen heen ontstaan is en gecultiveerd werd. Voor de Katholieke priesters en monniken zijn vrouwen nog altijd bij uitstek en zonder uitzondering zondige wezens: creaturen die de Duivel dienen door de man te verleiden tot de uitleving van zeer lage lusten, die uitnodigen -en al te vaak met hun slinkse verleidingskunsten menige onschuldige man als het ware dwingen- tot een lichamelijke omgang die men dan pleegt te omschrijven met de meest walgelijke en smerige termen die er maar gevonden kunnen worden. Je wilt bijvoorbeeld niet lezen hoe Kerkvader Augustinus over de vrouw schreef – je loopt een grote kans je maaginhoud te verliezen. Augustinus was in zijn jeugd een verwoed hoerenloper, maar “kwam tot inkeer” en begon vervolgens vrouwen te haten met een bezetenheid die tegenwoordig als pathologisch (dus krankzinnig) bestempeld zou worden maar in die tijd gewoon heilig werd genoemd. Zijn erfenis, zijn gedachtengoed, is nog steeds bepalend voor de manier waarop de priesters tegen de helft van de mensheid aankijken. Zij vrezen De Vrouw als bron van verderfenis. Vrouwen mogen en kunnen nog steeds geen priester worden: zelfs in deze moderne tijden waarin de wet elke werkgever verplicht om vrouwen niet uit enig welk beroep dan ook te weren houdt de Katholieke kerk stand met haar halstarrige weigering om vrouwen toe te laten tot het priesterschap. Dat zegt al genoeg.
Maar de jongen, ach, de jongen is zo puur en onschuldig. Hij heeft geen uitstaans met de Duivel. Hij is niet als het ware voorgeprogrammeerd om die arme onschuldige heilige mannen te verleiden. Dit pure wezentje heeft niet de bedoeling en zeker niet de mogelijkheden om de religieuze man in het verderf te storten: hij heeft immers geen borsten en geen vagina. Hij is puur. En dus bij uitstek geschikt om de zogenaamde puurheid van de religieuze man in stand te houden. Wie met jonge knapen omgaat bezoedelt zichzelf immers niet. Het is ook vanzelfsprekend dat alleen jongens later priester kunnen worden, alleen zij zijn bij uitstek vrij van zonde, vrij van smet. Dus de omgang met jongens, met die pure en smetteloze niet-vrouwelijke lichaampjes, valt te verkiezen boven zich te verlagen en te bezoedelen met een vrouw dat volgens Augustinus toch alleen maar een vat met excrementen is. Dat is de redenatie die hier van tel is: het is geen seks want het is niet met een vrouw, het is geen relatie want het is niet met een vrouw, het kan geen bezoedeling zijn want het is niet met een vrouw.
Maar waar dan zedig over gezwegen wordt is dat de Bijbel, en vooral het Oude Testament, duidelijk stelt dat lichamelijke betrekkingen tussen hen van eenzelfde geslacht een gruwel zijn in Gods oog. En te bestraffen met de dood.
Daar repte onze goede Bisschop natuurlijk met geen woord over…
En dat, dierbare gelovigen, is hypocrisie.
Tags: geloof, hypocrisie, Katholieke Kerk, pedofilie
